وقتی برادرم دوباره می نویسد (+)

+|  

وقتی کسانی که کونشان گهی است به جان هم می افتند...

+|  

موسوی قربانت بروم خوب از ما دفاع کردی

+|  

به اندازه دنیا خنگ بود گاهی ...
در چشمانش آرامشی بود که در هیچ دیازپامی نبود
وقتی گریه می کرد زیباتر می شد
ساده بود
مهربان
دل هیچکس را نمیشکست
بدشانس بود
عصبانی
شاکی از دنیا
اما آخرش
یک کفتر جلد
به اندازه دنیا خنگ بود گاهی ...

+|  

عشق، غم بزرگی است؛
نمی‌گذارد خاطره‌ها جاویدان شوند.
آن‌قدر نزدیک می‌شوی که نمی‌فهمی چه شد، کجا شد، که بود؛
فقط وقتی می‌رسی به ساحل، دوست داری بخوابی و
وقتی هم که بیدار می‌شوی، دل و دماغ دانشگاه رفتن نداری.

+|  

آدم گاهی تشنه ی یک صدا می شود

آدم گاهی تشنه ی یک صدا می شود

اما

آخرش تشنه می ماند باز

+|  

مائيم و نوای بی نوایی .... بسم الله اگر حريف مایی

+|  

از او پرسیدم که اگر واقعاً دیوانه بشوم، دلش برایم تنگ می‌شود؟
خندید.

+|  

بیدار می شم و دنبال تویی می گردم که تو خواب دیدم...

+|  

باید دو دستی شیرجه رفت توش
بعد غوطه‌ور شد و دید هیچ خبری نیست.
بعد دست و پا زد و تا ساحل آرام آرام شنا کرد.

عشق، غم بزرگی است.

+|  

حرفی نزدم اما

خودش می دانست

+|  

خب احتمالا به موسوی رای می دهم آخر آخرش این است که مهندس است

+|  

بر خلاف حرف های گذشته ام تنهایی به آدم هیچه ایده ای نمی دهد و اینکه تنهایی فقط هر روز آدم را خسته می کند و می سوزاند کم کم و هیچ ایده ای هم نمی دهد

+|  

آرایشگاهی که هر ماه قیمتش را زیاد می کند مادرش خراب است.

+|  

-آدم کسی رو که دوست داره اذیت می کنه؟ 

-آره 

+|  

آخرش
می روم
و یک جای دوری شهید می شوم
یک پلاکارد می گیرم روی سرم
می نویسم
قربانت بروم بن لادن
می روم روی کوه
داد می کشم
تا F-18 ای
14 ای چیزی مرا بزند

+|  

سایه ها دنبال منند توی تاریکی. سایه این همه آدمی که قرار است داستانشان را بنویسم. این همه مرده این همه آدمی که قرار است یا قرار نیست دنیا بیایند. توی مرداب کلمات خودم پاکشان می روم. زمین می خورم و می روم و کلمه های خسته هی ناامید دامنم را می گیرند. آقا من هم آقا اینجا هم. ته این جاده کجاست. این راه کی تمام می شود. کی من لااقل سایه می شوم که دیگران داستانم را بنویسند. کی این همه کاغذهای سفید جهان که ملیون ملیون توی کارخانه ها تولید می شوند. و مثل تن سفید دخترها مرا به سوی خودش جذب می کنند. کی این کاغذ تمام می شود و دستهای من از نوشتن آرام می گیرند؟ کی می توانم روی صندلی بنشینم بدون اینکه کلمه ها و سایه ها به من هجوم بیاورند به هیچ چیز فکر نکنم...

+|  

هزار بار دیگر هم بگویی کم است من توی همین گفتنها ادامه پیدا می کنم حتی وقتی دستهایم از نوشتن بیافتد وقتی مردم حرف می زنند وقتی تو حرف می زنی و زنهای دیگر. من ادامه پیدا می کنم من انقدر عمیق توی این برکه از کلمات رفته ام. غوص کرده ام انقدر که جانم دارد کم کم به خورد کلمه می رود. همه جایم کلمه شده و این کلمه، کلمه مداوما دارد برای من مقدستر می شود. هزار بار دیگر هم بگویی کم است. کارهای دیگری هم که می گویی را بکن ولی با من حرف بزن. کلمه های من از من زیباترند. من به کلمه مشکوک نمی شوم از کلمه نمی ترسم برعکس آدمها که مدام می خواهند مرا اذیت کنند. به معنیش اهمیت نده نگاه کن ببین چقدر زیبا هستند. نگاه کن ببین رنگهای قرمز و آبی چطور توی آسمان زندگی آدم می پاشد. چطور یک کلمه سرد مثل کورتن آدم را شفا می دهد یا یک کلمه گرم مثل بخاری مثل لبهای تو آدم را پرم می کند. به گفتن ادامه بده. من از روی کوه آمده ام توی دریا ریخته ام حالا هرکسی بگوید آب همه یاد من می افتند. هر جای دنیا که باران ببارد آخرش توی من می ریزد. هزار بار دیگر هم بگویی کم است. باز هم بگو باز هم بگو. نمی خواهم بمیرم. می خواهم زنده باشم و تو بازهم بگویی. کازهای دیگرت هم باشد ولی باز هم باز هم باز هم بگو...

+|  

فکر می کنم اینکه مردم آدم را نمی فهمند یک گوشه از مساله است. گوشه بزرگ مساله آن است که آدمها این واقعیت را که هیچ کس را نمی شود فهمید درک نکنند. و تازه این هم یک گوشه مساله است. قسمت اصلیش این است که به آدم گیر بدهند شبیه همانچیزی بشود که فکر کرده اند فهمیده اند و تازه این هم فقط یک گوشه از مساله است مساله اصلی این است که آدم درست شبیه آن چیزی بشود که مردم فکر کرده اند و تازه این هم فقط یک گوشه از مساله است...

+|  

گفتم
بیا این دست را ببر
من دست زیاد دارم
انگشت را ببر
من انگشت زیاد دارم
تایپ می کنم
یک انگشتم کافی است
بیا زبانم را ببر
من به قدر تمام مارمولک جهان
زبان دارم
تو را ندارم ولی
بیا
آمد و
برید
و من نه در آغوشش گرفتم
نه بوسیدم
نه حرف زدم
نه چیزی نوشتم
تمام من
مال او بود

+|  

زندگی جفت هیچ است. من و زندگی به هم هیچ گلی نزدیم. هر کدام توی دروازه های خودمان هستیم. کسی حال گل زدن ندارد. آفتاب تنهایی بدجوری تابیده. هر کدام بخواهد گل بزند آن یکی حال جنبیدن ندارد...

+|  

وظیفه داری که دوستش داشته باشی
زیرا برای تو می نویسم
وظیفه داری بخوانیم
این مهم است
این دانه دانه های کلمه
مثل موریانه های درشت پر دار
از هیکلت
می روند بالا
و لای سینه هایت
تخم می گذارند
بزرگ می شوند
کرمهای بزرگ
روی پستانت
که از تو بالا می روند و می ریزند
کلمه های من
در توست
سر به دنبالت
نمی توانی فرار کنی
حرفهای من
پشت هر کوچه ای
به دنبالت می آیند
توی پیژامه شوهرت
که دست کنی
حرفهای من می آید توی دستت
وقتی تنها
میروی حمام
لیف حمامت
من هستم
یا وقتی
خسته درس می خوانی
شعرهای من
همه جا دنبالت هستند
به تو می گویند
"یادش بخیر عجب دیوانه ای بود"

+|  

کلمه هایم
دارند
من را نجات می دهند از دنیا
از
به
باید
آیا
نه
چرا تو؟
بگو
بیا
واقعا نمی خواهی؟
حالا
ببین
همین پایین هم خوب است
دارم از پله های خودم می آیم بالا
به آسمان می رسم به همین زودی

+|  

واقعیت این است که واقعیتی وجود ندارد. شما همه خوابهای من هستید. رویا و کابوسم...

+|  

چیزهای ساده ای هست
که من فراموش می کنم
چیزهای سختی هست
که تو یادت نمی رود

+|  

اگر چیزی رو دوست داری - آزادش بزار

+|  

خیلی ممنون از احمدی نژاد عزیز که سایت های آپلود عکس را فیلتر کرد.

+|  

توی دستانت
خاک خواهم ریخت
و از جای بوسه هایم
بر دستت
بادام می روید
وقتی
زاهدانه می خندی
حرفهای بیهوده من را
توی دستانت
آب خواهم ریخت
و ازدهایی
سبیل دار
بر رودخانه هایت
اشک خواهد ریخت
مثل من
وقتی
نا امیدانه
شبها
خنده هایت را

+|  

به اندازه دنیا خنگ بود
ظهرها که می خوابید
گیسوانش را
شانه می زد
عصرها
دوباره ارایش می کرد
غروبها
دلش می گرفت
عاشق زیاد داشت
موهایش قرمز بود
شب ها گاهی
خوابش را میدیدم
پولدار بود
هی
توی مجلس رقص
هی
لباس دکولته می پوشید
اما نمی دانست
او
که
من
چقدر دوستش دارم
به اندازه دنیا خنک بود
صدایش برایم
جویبار بود
کلاهش
برایم قاضی
اگر اعدامم می کرد
زندانم می انداخت
شکنجه ام میداد
آزادم می کرد بعدش
و آزادیم
برای اعدامی دوباره
تظاهرات میکرد

+|  

آدم هی صبر می کند هی صبر می کند و هی صبر می کند که شاید بفهمند

+|